Samen is heel veel mogelijk

Dakar was gehaald en daarmee de finish van de Amsterdam Dakar Challenge 2017 een feit geworden. Niettemin, het einddoel was de auto’s in Gambia te krijgen voor onze goede doelen. Nog steeds een rit van 300 kilometer. De druk was wel lager en de auto’s gaven nog steeds geen krimp, alsof ze zich helemaal thuis voelde in deze omgeving.

Op de rustdag werd gebruik gemaakt van de mogelijkheid om de historie van Dakar te onderzoeken en/of te integreren in de lokale levensstijl van de bevolking.

De volgende ochtend zouden wij al om 0600 gaan rijden om Banjul te halen. De organisatie had echter doorgekregen dat de wegen die de vorige editie nog vol enorme potholes zaten inmiddels waren gerepareerd wat ten goede zou komen aan de snelheid. Aldus werd de vertrektijd verzet naar een herentijd voor ons, 0800 !!! Er was dus zelfs ruimte voor ontbijt, wat een luxe was in plaats van water en sultana’s.

In de vroege ochtend werden de motorkappen van onze bolides volgens routine geopend, hier en daar een litertje water in de radiateur gegoten, het oliepeil gecheckt en niet geheel onbelangrijk de bandenspanning werd teruggebracht van 1 bar naar 2.5 bar omdat wij vandaag niet over het strand zouden racen.

In eerste instantie zouden wij weer in konvooi rijden maar er werd besloten dat men zelf kon bepalen hoe te rijden en dat was voor ons team niet aan dovemansoren besteed. Later zou blijken dat het wel degelijk de bedoeling was samen bij de grens aan te komen maar daarover later meer.

Onze digitale wizard Rene zat al druk op maps.me te puzzelen en samen met een ouderwetse landkaart van Senegal/Gambia werd gekeken naar de mogelijkheden. Er was namelijk een shortcut (wat in deze landen wel eens volledig anders kan uitpakken hebben wij ervaren ..) en dit zou een buitenkansje moeten zijn op de laatste lange rit.

Aldus vertrokken wij als laatste uit het kampement en gingen wij eerst een uitweg zoeken in de buitenwijken van Dakar. Druk verkeer van auto’s, ezels , paard en wagen, overstekend publiek en soms drie rijen dik door de stoffige straatjes maakten de start lastig en traag maar inmiddels was dit team wel iets gewend.

Langzaam begon er ruimte te ontstaan wat duidelijk maakte dat wij de stad achter ons gingen laten. De keuze was gemaakt volledig binnendoor te rijden richting de grens maar er zou ook een tolweg zijn. Nils vond dat wel iets een koerste richting de tolweg want dat moest gezien worden. Inderdaad doemde na enige tijd (lees na 30 verschrikkelijke vluchtheuvels te hebben genomen) een snelweg op die er wel heel erg Frans uitzag. Eenmaal op deze weg bleek het inderdaad een exacte kopie van het Franse model te zijn, echter zonder verkeer. De werkende bevolking werkt in de stad waar ze leven en woon werkverkeer bestaat nog niet of het is simpelweg te duur voor de bevolking om op een tolweg te rijden. Dus voorlopig is het een ideale manier van reizen voor de rijkere bevolking of buitenlanders die trips maken en snel ergens willen komen. Echter, de weg was maar 50/60 kilometer lang en toen werden wij terug geleid naar de ‘ normale ‘ weg.

De koffie van Cees was helaas op, maar een koffiemomentje was toch wel belangrijk. Rene had een korte kustroute gevonden waar wij vast een een schitterend plekje aan de zee konden vinden. Democratisch overleg vond plaats en even verderop doken wij naar rechts richting de zee. Na 10 kilometer ploeteren door het drukke verkeer, het gebied was nogal toeristisch, zagen wij de zee maar misten wij ook 2 auto’s. Geen paniek meer natuurlijk maar wel onderzoekend waar de anderen gebleven konden zijn. Die bleken de gehele afslag in het begin te hebben gemist en stonden in druk stadsverkeer te wachten op ons. Geen koffie en een half uur vertraging maar we hadden toch alle tijd?

Wij wisten dat de organisatie de hoofdweg zou blijven volgen en zoals wij vaker hadden meegemaakt komen wij altijd wel ergens een mede Challenger tegen. Dat klopte ook nu weer, alleen stond deze deelnemer met een politiemotor aan zijn zijde en had wat moeite het rijbewijs terug te krijgen/kopen …

De hoofdweg vonden wij echt te saai en het was tijd een ander pad te volgen. Wij doken vlak voor een stadje naar rechts een B weg in en dat zou ons 50 kilometer schelen. Er moest wel een riviertje worden overbrugd maar een Ferry tekentje op de kaart gaf goede hoop en wellicht was de rivierbedding wel droog …

Prachtige landschappen met boabab bomen die als reuzen opvielen in hun eigen habitat, zoutvlaktes en veel, heel veel water om ons heen. De weg was van asfalt, vers gelegd, dus wij waren overtuigd van het feit dat het een doorgaande weg moest zijn. 30 kilometer verder hield de weg op bij een brede rivier. Een paar fruitstalletjes, viskraampjes waren aanwezig maar ook een stuk of 5 auto’s voor ons die geparkeerd stonden alsof zij stonden te wachten. Een klein stipje in de rivier bevestigden onze vermoedens, er was een Ferry. In het Roadbook was wel gewaarschuwd voor ondermaatse kwaliteit ferry’s maar met zo veel ervaring in het team op scheepvaartgebied en/ of risicoanalyse maakten wij ons niet druk. Wij hadden geluk want de Ferry bleek ook nog eens naar ons toe te bewegen. Het stipje groeide echter niet hard en naarmate het bootje dichter bij kwam bleek het ook een echt kleine Ferry te zijn. Een snelle analyse gaf ons vertrouwen dat wij allemaal op de overtocht mee konden want anders zouden wij waarschijnlijk minimaal een uur vertraging oplopen.

Eenmaal aangekomen kwamen er zelfs 2 kleine vrachtwagens van de ferry af en toen was het onze beurt. Langzaam schoven de auto’s de pont op en stapten wij uit om het koddige scheepje goed te bekijken. Duidelijk zeer gedateerd maar ze kwam van de overkant dus het zou moeten lukken. Wel opvallend was dat de lokale bevolking direct naar de zwemvesten grepen die overal op het schip hingen en ook echt aantrokken…

Vol bravoure vertrokken wij en zoals verwacht verliep de overtocht uitstekend. Trots waren wij dat de door ons zelf uitgestippelde route dit keer wel resultaat zou brengen. Snel trokken wij door richting de Gambiaanse grens, maar niet zonder de laatste piste op deze geweldige reis te nemen. Een grind/gravel pad van een kilometer of 20 kon met name Wiebe niet blijer maken. Echter, scherpte op de weg bleef een vereiste want het gevaar loert overal. De grindweg passeerde namelijk nogal wat waterstroompjes die nu volledig drooggevallen waren, maar dat betekende wel een duik van een meter. Met 70/80 kilometer per uur over gravel scheuren is leuk maar dan moet je zo’n gat niet missen. Rene en Nils reden voor dus moesten regelmatig vol in de ankers voor het gevaar en dan blijk je toch harder te gaan dan je dacht… Cees en Erik lukte het wel om een kuil te missen, althans op tijd te verminderen, en dus kwamen er 4 wielen los en dachten we even terug aan de dansende paardjes. Gelukkig geen autoschade, alleen het roofrack had wederom een andere vorm aangenomen…

Teruggekomen op de hoofdweg passeerde wij vele kleine dorpjes en iedereen wuifde vriendelijk naar ons, een teken dat wij werden herkend te rijden voor een goed doel.

Daar was dan de grens van Senegal en Gambia. Wij maakten ons klaar voor uren wachten in de bloedhitte en het enige positieve zou zijn dat wij allemaal samen waren. De andere challengers waren er inmiddels ook al dus onze shortcut viel uiteindelijk wel mee, maar wij hadden dan wel weer een unieke route gereden.

De paspoorten moesten zoals gebruikelijk worden ingeleverd bij iemand van de organisatie en tot onze stomme verbazing hadden wij ze binnen 10 minuten terug!! Hulde voor de organisatie.

Zoals wij eerder hadden meegemaakt was het een drukte van belang bij de grensovergang. Bundels met geld werden door tientallen verkopers rondgezwaaid omdat de geldkoers op de zwarte markt toch wel de beste zou zijn, vele blikjes frisdrank en koude waterflessen werden aangeboden, en heel veel vers fruit. En natuurlijk vele kinderen die ons van harte welkom heetten in hun land en graag een cadeau wilden hebben.

Vanwege de soepelheid bij zowel de Senegalese als de Gambiaanse douane verlieten wij de grensposten snel en spoedden wij ons naar de voor ons tweede Ferry overtocht. Gambia wordt namelijk gesplitst door de rivier de Gambia, die bij de monding zeer breed is. Dit keer was het een serieuze Ferry waar wij als Challengers als groep in een keer op konden. Talloze mensen kwamen aan boord gewandeld en zelfs toen de bemanning aangaf klaar te zijn, terwijl er ook nog 2 bewapende militairen bij de laadklep stonden, bleven mensen aan komen sjokken/rennen om toch me te kunnen. Blijkbaar was de kapitein er klaar mee en het schip vertrok. Een hoop kabaal ontstond bij het voorschip want er bleek een kleurig sloepje zoals eerder beschreven voor de pont te drijven en door het motorvermogen van de pont sloeg het bootje bijna om. Snel werd het scheepje aan de kant getrokken en kon de overtocht beginnen, maar natuurlijk niet voordat er nog eens 20 mensen aan boord konden komen vanwege het incident .

Vlot reden wij van de Ferry en onder politiebegeleiding werden wij door Banjul geleid. De agent op de politiemotor had blijkbaar ervaring met een konvooi van maximaal 3 auto’s want hoewel zijn signalen en tekens leidden tot een bowlingbal effect, kwamen na 4 auto’s de andere auto’s ook weer in beweging en werd de groep van 18 auto’s gesplitst. Na veel horten en stoten kwam de gehele groep aan op eindbestemming.

Daar was een ontvangstcomité aanwezig met dans en muziek, inclusief de mensen van de verschillende projecten die wij steunen.

Na ruim 8500 kilometer te hebben gereden met onze auto’, lief en leed te hebben gedeeld, gevaarlijke situaties te hebben overleefd hebben wij ons doel behaald. Samen is het team gegroeid tot een geoliede machine waar heel veel mee bereikt is en kan worden. Trots ben ik om hier van deel uit te maken.

De auto’s worden schoongemaakt voor de veiling van zondag maar eerst brengen wij nog een bezoek aan een school die wij steunen als goed doel.

Zij die nog een klein stukje gaan rijden groeten u.

5 reacties op “Samen is heel veel mogelijk

  1. Jan en Petra.

    Hele ploeg. gefeliciteerd met het bereiken. van de eindstreep en een goed doel.
    Groeten Petra en Jan.

    Like

  2. Mannen gefeliciteerd met jullie geweldige prestatie. Jullie zijn zo goed dat de volgende keer zeepkistenrace met zeiltjes kan.Maak nog een paar dagen met z’n allen plezier en een goede terug reis. Groetjes Netty en Rien.

    Like

Laat een reactie achter op vaaader heijboer Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: