Dag en Nacht

Voor dag en dauw moest het team wederom de auto/tent uit om de volgende belangrijke etappe te gaan volbrengen. Tijdens de briefing de avond ervoor bleek al dat het een zeer moeilijke etappe zou worden vanwege het slechte wegdek en natuurlijk de grensovergang van Mauritanië naar Senegal. Om 0600 werden de motoren gestart en in het pikkedonker vormden een slurf van auto’s een mooie lichtslang in de Afrikaanse nacht.

Voorop de lokale politieagenten met hun kalasjnikovs want onze militaire escorte had de avond ervoor afscheid genomen. Er was afgesproken niet te stoppen voor rode stoplichten als konvooi en te blijven rijden. In plaats van de hoofdroute door Nouakchott te nemen, besloot de politie dat dat veel te onveilig was omdat de groep simpelweg te groot was en opgesplitst zou kunnen worden in het druk wordende stadsverkeer. Aldus werd het konvooi omgeleid via de kust route en wij gingen via de westelijke ringweg …. in zuidelijke richting naar Diama, de grensplaats, waar wij Senegal zouden binnen komen. Nadat wij de vrij bedrijvige haven van Nouakchott zo op dat vroege uur hadden gepasseerd zetten wij koers naar Senegal.

Nu werd nogmaals duidelijk dat wij in een zeer arm land rondreden. Het asfalt zat vol met gapende gaten waardoor het konvooi constant moest afremmen en zwaar slingerend probeerde iedereen zijn weg te zoeken. Wij moesten onze voorganger in de gaten houden, zeer scherp op de weg letten en natuurlijk had je ook tegenliggers.

Van pothole naar pothole moest worden gelaveerd en wanneer dat 200 kilometer zou duren, dan werd het weer een ouderwetse lange dag. Eerlijk is eerlijk op sommige plekken zag je al contouren van een nieuwe weg die in Marokko begint en uiteindelijk Gambia en het Noorden moet verbinden.

Wel was het opvallend dat hoe meer weer wij naar het zuiden van Mauritanië kwamen er meer hutjes te zien waren en dat het land iets groener werd. Met name in de zeer kleine gehuchtjes was het landschap zeer kleurrijk. Dat zou een mooi gezicht moeten zijn, ware het niet dat al het afval, waaronder heel veel plastic flessen van allerlei kleuren, dit kleurrijke landschap maakten. Het was duidelijk dat de bevolking hele andere prioriteiten had dan het scheiden van afval en het schoonhouden van hun wereld.

Op een gegeven moment splitste de weg in tweeën en wij gingen richting kust omdat de ‘ normale ‘ grensovergang (hadden wij in Afrika nog niet meegemaakt) te onveilig was en te lang oponthoud zou geven. Via een soort van smokkelroute zouden wij vlak bij de eerst grotere plaats van Senegal St. Louis de grens over moeten na het passeren van de gelijknamige rivier de Senegal.

De smokkelroute weg was prachtig en monsterlijk tegelijk. Niet voor niets is het gezegde ontstaan: De laatste loodjes ….. Geen asfalt meer in ieder geval en de weg was gelegd op een soort van dijkje met een spoor ernaast wat ongeveer 2 meter lager lag. Afwisselend van naar boven sturend en naar beneden duikelend probeerde wij met zo min mogelijk schade de weg af te leggen. Zandribben zo hard als steen op de weg zorgden ervoor dat alle moeren en bouten werden getest en het menselijk lichaam werd ook op de proef gesteld hetgeen af en toe absoluut geen pretje was.

Niettemin, links naast ons liep de rivier de Senegal, die wel vol wat bleek te staan, maar door zeer hoog riet was er geen zicht te krijgen op het water. Rechts van het dijkje lagen echter rijstvelden, er liepen koeien, ezels, wilde zwijnen en natuurlijk een verdwaalde kameel. Bij een korte stop langs een meertje (verder geen risico op malariamuggen…) zagen wij zelfs roze flamingo’s badderen en rondfladderen. Dit natuurgebied zag er prachtig uit en was mede tot stand gekomen met (financiële) hulp van de Duitsers die hoogstwaarschijnlijk alles hebben betaald om dit tot stand te brengen en te houden. Iedereen was het er wel over eens dat mocht een fikse regenbui dit gebied teisteren dat de weg zo goed als afgeschreven kan worden want onderhoud wordt er voor zover wij kunnen zien niet gepleegd.

De stemming nam zienderogen toe met zoveel natuurschoon om ons heen, echter scherpte op de weg bleef vereist want ieder stuurfoutje zou genadeloos kunnen worden afgestraft.

Ineens was daar dan de poort van de grens. Een minuscuul grenspostje zoals wij kennen van de B routes tussen België en Nederland. Maar wel militairen en allerlei andere ‘ assistenten ‘ waren aanwezig voor de nodige plichtplegingen. Ter illustratie, het kost ongeveer 50 euro per auto met 2 inzittenden om het land uit te komen en dat duurt ongeveer een uurtje als het meezit. In de tussentijd lopen er een verkoper of 10/15 tussen de auto’s rond die constant vragen of je geld wil wisselen (euro’s voor Mauritaans geld terwijl wij het land uitgaan?!) , blikjes drinken wil kopen of sjaaltjes, kraaltjes en shirtjes wil aanschaffen voor een ‘ very good price ‘ .

Onze gids Sibi deed zijn werk uitstekend en loodste alle auto’s binnen een uur door de douane, geld doet wonderen, en wij mochten het land verlaten. De grensovergang was een brug over de rivier de Senegal, die blijkbaar ook door Nederland is gefinancierd. Aan de andere kant stonden mensen van de Amsterdam Dakar challenge klaar om ons daar op te vangen. Nadat wij Sibi hartelijk hadden bedankt voor zijn uitstekende zorg voor de groep in Mauritanië moesten wij alleen de horde van de douane in Senegal nog nemen.

Ook hier werden wij gevraagd de auto’s te parkeren en de nodige douane formaliteiten te verrichten. In vergelijking met de kinderen in Mauritanië die redelijk bedeesd en schichtig overkwamen, was dat duidelijk anders in Senegal. De mensen maakten vanaf minuut 1 een meer Westerse indruk maar dat betekent dus ook brutaler. Of de aanwezigheid van militairen en gidsen nut hadden gehad bleek nu zeker want tientallen kinderen cirkelden om de auto’s heen. Natuurlijk hebben veel deelnemers aan de challenge ‘ goodies ‘ bij zich voor de arme mensen. Echter, wanneer op deze plek iets werd gepoogd uit te delen stortten de kinderen zich als hongerige wolven op de uit te delen spullen. Wanneer wij de auto’s een minuut alleen zouden laten waren wij overtuigd dat de auto’s volledig gestript zouden zijn.

Dus richtten wij onze pijlen op de Senegalese douaniers en de Dakar Challenge om zo snel mogelijk verder te kunnen naar onze dagbestemming. In de snikhete auto’s werd afgewacht totdat de seinen op groen stonden, constant te worden bevraagd door kinderen, maar inmiddels ook jong volwassenen, voor een cadeau of iets.

Gelukkig duurde beide formaliteiten in zijn totaliteit niet heel lang in vergelijking tot de vorige grenspassages en konden wij vlot Senegal in. Dag en nacht verschil in

20 kilometer !! Asfalt met belijning vonden wij al bijzonder, maar ook de groenere omgeving gaf aan dat de mensen hier meer welvaart kenden en bezig zijn met hun omgeving.

Wel hadden wij nog te maken met controle posten maar door een politie-escorte werden deze posten ontweken. De binnenstad van St Louis werd gemeden (waarschijnlijk omdat wij met oude diesels rijden en de milieuzone laat dat niet toe …) en het is dat wij mensen in de Challenge hebben rijden die dit al eerder hebben gedaan want de escorte had geen idee waar wij heen moesten worden gebracht klaarblijkelijk.

Uiteindelijk kwamen wij in het kampement aan waar wij eindelijk weer konden genieten van een ouderwetse koude pils. De omstandigheden verschilden enorm met wat wij hadden beleefd in Mauritanië.

De laatste etappe van de Challenge komt er aan. Lac Rosé, de officiële finishplaats van de oude Parijs Dakar race zullen wij als alles goed gaat, inclusief strandetappe, gaan bereiken!

Zij die gaan rijden groeten u.

3 reacties op “Dag en Nacht

  1. Hou het nog even spannend, maar geniet van je lekkere koele biertje. Door de kundigheid in de groep hebben jullie het toch gepresteerd om alle vier de auto,s aan het einde te brengen , of ben ik te voorbarig dit gaat goed komen. Mocht het straks in het vliegtuig op de terugweg nog spannend worden laat het ons weten, de reis eindigd op Schiphol.Geniet nog even van de spanning. Groetjes Netty en Rien?

    Liked by 1 persoon

  2. nils
    hoera!!!
    niet voor het bijna volenden van de rally (je weet het: de laatste loodjes………..) maar de verjaardag van je lisanne. alvast proost!
    vaaaader

    Like

  3. Mannen , petje af voor jullie !! Na al die spannende dagen even bijkomen en dan het laatste stukje ! Jullie zijn echt een goed team !! Wij hebben ook fijn mee kunnen beleven wat jullie moesten meemaken . Klasse. Groetjes jan en Petra.

    Like

Laat een reactie achter op vaaader heijboer Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: