De dansende paardjes

In de nacht op onze 5 sterren camping bleef het lang onrustig. Marc kwam zwaar bebloed terug van een plaspauze en alle internetdoctoren hadden een mening klaar over de juiste behandelmethode. Uiteindelijk werd besloten geen hulp in te roepen van een helicopter via de satelliettelefoon, maar de wond te behandelen met wat jodium en een pleister…

In de vroege ochtend deden wij een wektest of Marc goed was hersteld maar gelukkig bleek alles in orde.

De vraag was wel wat er hedenochtend ging gebeuren want er was gesproken over strand racen maar dat hing van het tij af. Wiebe merkte natuurlijk terecht op dat het tij hartstikke vast staat in tabellen dus overleg over het tij sloeg nergens op. De hoofdgids was echter ook nog niet terug van de grens om de achterblijvers op te halen en daar moesten wij op wachten. Van de nood werd een deugd gemaakt want dat gaf ons de gelegenheid de Atlantische Oceaan in te springen bij afwezigheid van een douche.

De ervaringen in de Sahara waren het wachten meer dan waard dus rustig keken wij of onze eigen gids al iets van aanstalten maakte om te gaan bewegen. Uiteindelijk kwam er beweging in de groep en de auto’s werden gestart zodat er een orkest van brullende motoren te horen was, zo mooi !!

Via het mulle zand van de duinen kwamen wij op het strand terecht. Een fantastisch gezicht van 18 auto’s die over het strand raasden en af en toe, lees regelmatig , de oceaan aanraakte waardoor er een waaier van oceaanwater over de auto’s kwam. Vanwege de temperatuur was het water zo verdwenen maar het zout bleef op de ruiten zitten wat van invloed was op het vrije zicht van de rijders. Wederom een fantastische ervaring om met deze bolides en het team mee te maken want waar kun je nu kilometers rijden aan de zee, laat staan oceaan? Ongetwijfeld op meerdere plekken maar in zo’n grote groep moet zeldzaam zijn.

De schrijver was het al eerder opgevallen in het zand van de woestijn maar de Hyundai Gallopers gedragen zich soms als wilde paarden. In de diepe mulle zandduinen danst de kont van de auto vervaarlijk heen en weer als een samba dansende vrouw en op het strand met de zacht glooiende zandgronden is het net of er een jong paardje langs de oceaan galoppeert, een prachtig gezicht.

Soms het water net aanrakend met 60 km/u dan weer door mul zand schommelend met 20 km/u was een fantastische belevenis voor het team. Het is al eerder opgeschreven maar de machtige oceaan aan de ene kant en de Sahara met al zijn ontberingen aan de andere kant geeft een zeer nietig gevoel voor een mens.

Na zo’n 60 kilometer over het strand te zijn gereden kwam er een eind aan de pret, het zandstrand veranderde in rotsen en wij moesten afbuigen naar de hoofdweg.

Vlak voor Nouakchott, de hoofdstad van Mauritanië, was een camping gelegen direct aan de Atlantische Oceaan waar wij de nacht zouden doorbrengen in wederom de auto’s en/of de tentjes.

Wat direct opviel was dat naast de gewapende militairen die met ons waren meegereisd en hun taken zeer goed hadden uitgevoerd (We waren niet overvallen, aangevallen of bestookt door vijandige partijen en zelfs de lokale bevolking werd op afstand gehouden voor zover dat mogelijk was) er ook redelijk zwaar bewapende politie bij de ingang van de camping stond.

Nadat de campeerspullen waren uitgepakt, de auto’s nagekeken op defecten of andere vreemde rateltjes, streken wij neer op het strand van de camping. Een volledig kale vlakte met een half kapot volleybal net en iets wat op een parasol zou moeten lijken. Het was mooi om te zien dat andere teams ook met hun auto’s in de weer waren en het leek of wij het best voorbereid waren …..

Nadat de meeste teams hun plek hadden ingevuld moest alleen nog worden overlegd wanneer en waar getankt moest worden en hoe laat wij de volgende ochtend naar de grens gaan rijden. Qua diesel was het voor sommige op het tandvlees bijten en wij hebben zelfs jerrycans diesel afgestaan aan anderen. Want na drie dagen Sahara waren dé auto’s zeer toe aan verse brandstof.

Om 1800 zouden wij in konvooi gaan tanken, een noviteit. Nu was er zelfs een lokale politie pick up bij met 3 mannen met kalasjnikov geweren !! De andere militairen cirkelden om ons heen zodat wij een mooie bezienswaardigheid waren voor de lokale bevolking …..

Na een kilometer of 10 te hebben gereden naderden wij Nouakchott stad waar wij de tanks van alle auto’s vol zouden gooien zodat wij Senegal gemakkelijk moesten halen. Tijdens het wachten bij het tankstation hoorden wij teksten en een soort van gezang uit de geluidsboxen komen van de moskee zoals wij al zo vaak hadden gehoord, echter nu zagen wij hordes mannen zich richting Moskee begeven, een intrigerend gezicht.

Nadat de meeste tanks waren gevuld draaide de auto’s om en vormden een lange rij om terug te keren. Blijkbaar was er iets gaande want plotseling rende 1 van de agenten naar voren en stond de man met een Kalashnikov op in zijn pick up truck voor het overzicht. Een van de gidsen spoedde zich ook naar voren waar zijn auto stond en vervolgens volgde het sein; Rijden. Plezierig is anders maar blijkbaar was er iets aan het ontwikkelen.

Gelukkig keerde iedereen gewoon terug op de camping en werden de spullen in gereedheid gemaakt om de nacht door te brengen, de laatste nacht in Mauritanië als het goed is.

Wij gaan nu een lange rit op zeer zeer slecht wegdek tegemoet en na 240 kilometer moeten wij de grens passeren van Mauritanië en Senegal.

Zij die gaan rijden groeten u.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: