Zand en hitte

Zand en hitte

Voordat wij het zand in gingen moest er proviand worden ingeslagen en de gids dirigeerde ons naar de buitenwijken van Nouadhibou. 19 dikke auto’s met volle bepakking trokken de aandacht van de bevolking. Heel duidelijk was dat wij te maken hadden met een zeer arm deel an de wereld.

Huizen kon je het niet noemen, en eigenlijk zelf hutjes is niet de goede benaming. Bij elkaar geraapt ijzer ( container onderdelen ?) moest al onderkomen dienen voor zomaar honderden mensen, zo niet duizenden. Inderdaad zagen wij Evergreen, Maersk en NYK containers In het land die inmiddels werden gebruikt als huis.

Met 4 auto’s konden wij redelijk snelheid houden maar met 19 werd dat een ander verhaal. Op het asfalt werd verschillende malen gestopt om de groep weer bij elkaar te krijgen. Voorop rijden militairen gewapend en al en achterop houdt een andere pick up ons goed in de gaten. Die jongens zijn overigens zeer vriendelijk en behulpzaam dus we hebben het gevoel dat er voor ons zijn.

Na een kilometer of 100 doken wij dan de weg naar het grote niets. Zand voor, achter, naast en onder ons. De gidsen die meereizen kunnen echter precies aangeven waar het zand mul is en waar het wat harder is zodat de snelheid gehouden kan worden. Ook daar is het met 19 auto’s wat lastiger want als er er ergens 2 of 3 remmen betekent dat de achterste stilvallen en dat betekent onherroepelijk vast in het zand. Iedereen helpt elkaar waardoor de auto’s gewoon door kunnen.

Rond een uur of 1 passeerden wij een prachtige zandduin waar even werd gestopt om de groep bij elkaar te krijgen, maar er werd tevens besloten te gaan lunchen. Overal kwamen tafeltjes, stoeltjes, keteltjes en fornuisjes tevoorschijn wat blijk gaf dat de meesten goede campeerders zijn. De temperatuur was sinds de ochtend aan zee van 18 graden inmiddels opgelopen tot 47 graden !!!

Die zandduin werkte als een magneet op een aantal rijders want daar moet je natuurlijk op kunnen rijden. Zo ook wij en dat lukte aardig maar natuurlijk reden mensen zich ook weer gewoon vast kn het soms zeer mulle zand. De beste stuurlui staan op een zandduin en zo werden er per keer ongeveer 4 verschillende oplossingen aangedragen. Meegaand als wij zijn volgende wij natuurlijk geen enkel advies op en kwamen wij gewoon los.

Na de lunch vervolgden wij onze Sahara trip richting het zuiden. Wij merkten wel dat auto 3 wat moeite had tempo te houden in zwaarder zand. Een versnelling hoger, een versnelling lager, het tempo zakte steeds verder weg en de anderen raakten uit zicht. Gelukkig waren onze gewapende mannen in de buurt. Rene ontdekte dat de temperatuur ook begon op te lopen en door te spelen met gas probeerden wij door te sukkelen. Uiteindelijk moesten we toch stoppen om te zien wat er loos was. Bij opening van de motorkap stond de motor vervaarlijk te sissen en hoewel het al even geleden was , bleek de motor te zijn warm gelopen.

Er zat niets anders op dan te wachten tot de motor een beetje was afgekoeld. Een eenzaam gevoel heerste over René en Nils want naast 5 gewapende militairen was er niets. Na 10 minuten zagen wij echter een klein stofwolkje aan de horizon dat bleek naar ons toe te bewegen. Wiebe en Jan kwamen terug om poolshoogte nemen. Jan keek onder de motorkap en zonder blikken of blozen begon hij de radiatorknop open te draaien. Weinig water kwam er uit wat direct de oorzaak bleek te zijn, we waren te veel water kwijtgeraakt. De jerrycans werden van het dak afgehaald en gezámenlijk vulden wij het systeem.

Nadat alles weer op orde leek te zijn werd de motor gestart en zetten wij koers naar de anderen. Angstig op de meter kijkend of de temperatuur niet gelijk weer op hol zou slaan, sloten wij aan bij de anderen. 20 minuten later stopte de karavaan plotsklaps in het midden van de woestijn en hier gingen we slapen. Geen stromend wäter geen licht geen restaurant of hotelbars ( alchohol streng verboden overigens). De overnachtingsspullen werden uit de auto,s gehaald entertjes werden opgezet waar anderen de auto inrichten als 2 persoonsbed.

Wat betreft eten hoefden wij ons geen zorgen te maken want Cees heeft allang bewezen nadat je in zijn buurt nooit van de honger zal sterven. De duisternis viel langzaam over de woestijn en waar velen dachten dat de temperatuur snel zou dalen in de woestijn kwam bedrogen uit. Duizenden sterren aan de hemel zorgden voor rust en overpeinzingen o er het leven in het algemeen.

Geheel tevreden over de vele kilometers die dit team al heeft gemaakt en de ervaringen die wij meenemen in ons verdere leven, sliep iedereen in in deze machtige woestijn.

Zij die gaan rijden groeten u.

Eén reactie op “Zand en hitte

  1. Het moet heel mooi geweest zijn die sterren aan een donkere hemel.
    Daar had ik wel even bij willen zijn.
    Fijn dat jullie zo genieten….
    Groet, Riet

    Like

Laat een reactie achter op Riet Broeksma-Linde Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: