Patience is a Virtue

De dag is aangebroken dat wij het schitterende land Marokko gingen verlaten en koers zetten naar Mauritanië. Het land dat menigmaal door de organisatie is beschreven als risicovol en op eigen risico betreden moet worden.

In de vroege ochtend vertrokken wij met 19 !! auto’s in konvooi van Dakhla naar de grens overgang hetgeen op zich een vrij indrukwekkend gezicht was. Later zou blijken hoe nietig je blijkt te zijn ten opzichte van een autoriteit ….

Met 19 oude auto’s in lijn rijden is zeker geen sinecure en regelmatig werden de remlichten op de proef gesteld. Of de groep werd even aan de kant gezet zodat de achterblijvers weer aan konden sluiten. Onze hoofdgids de komende dagen is Sibi en als een Apache indiaan hield hij de groep scherp in de gaten, wat aan de ene kant een geruststellende gedachte is maar aan de andere kant wat kunnen wij dan nog verwachten wanneer wij dieper in het land zijn.

Na 2.5 uur rijden ongeveer waren wij 100 kilometer voor de grens en er werd geadviseerd water en eten bij te staan voor de wachtrij bij de grens. Op het gehele traject hadden wij bijna geen auto’s gezien dus wat zouden wij ons dan voor moeten stellen bij de grens? De grensovergang van Spanje naar Marokko op het Afrikaanse continent was bepaald geen prettige ervaring geweest en moesten wij nu hetzelfde gaan meemaken of nog erger omdat niemand in Mauritanië zou willen blijven ?

Mauritanië is ten slotte een van de armste landen in de regio en vanwege de waarschuwingen over de grensovergang konden de ergste scenario’s worden bedacht.

Auto’s werden volgetankt, jerrycans gevuld met extra brandstof, liters water en brood ingeslagen zodat wij makkelijk weken in niemandsland konden blijven.

Ik zeg grensovergang maar het zijn er natuurlijk 2, Marokko uit en Mauritanië in. De eerste was tamelijk essentieel omdat de auto’s waren aangemerkt in ons paspoort en op zeker moest een stempel worden gehaald om te laten zien dat de auto’s Marokko hadden verlaten om een eventuele boete van een paar duizend euro !! te voorkomen.

Voor de beeldvorming, naast onze 19 auto’s stonden een aantal vrachtwagens geparkeerd en nog minder personenauto’s die de grens wilden passeren richting Mauritanië.

Nadat de Marokkanen de nodige stempels hadden gezet, mede door enige druk aan de zijde van de gids Sibi, belanden wij in niemandsland. Een groter contrast was nauwelijks denkbaar. Ongeveer 200 meter asfalt wat ons hoop gaf dat het allemaal best mee zou vallen, maar vervolgens belanden wij in een soort van film scène van een kapot geschoten stad. Overal om ons heen autowrakken, kleine vuurtjes, puinzooi op en naast de ‘ weg ‘ en een zeer zeer slecht wegdek waar wij stapvoets over heen moesten laveren om bij de grenspost van Mauritanië terecht te komen.

Mannen in politie en/of legeruniform met donkere zonnebrillen stonden ons strak aan te kijken en op het eerste gezicht zou een terechte vraag zijn wat wij in godsnaam wilden gaan doen in dit land.

Bij de grenspost werden wij verzocht de auto’s te parkeren en de auto’s werden door de gids in groepen verdeeld van maximaal 5 auto’s. Het kwam zo uit dat wij met onze 4 auto’s een groep konden vormen met een toegewezen gids die met ons gaat meerijden in een van de auto’s. Wij werden uiteindelijk groep 5 en toen begon het lange wachten, en wachten, en wachten.

Zeker een uur duurde het voordat groep 1 bijeen werd geroepen om de hoofdgids te volgen met paspoort in de hand naar een klein gebouwtje op het grensterrein. Voor de reis was ons gevraagd de Visa documenten voor te bereiden wat de grensovergang zou moeten bespoedigen. Daar zagen wij niets van terug in ieder geval terwijl ook nog was voorgerekend dat per auto ongeveer 230 euro moest worden betaald om in Mauritanië te kunnen komen en mogen verblijven, een aardig verdienmodel zou je kunnen zeggen.

Natuurlijk kon Cees het niet laten zijn kookkunsten te vertonen en maakte tijdens het wachten heerlijke omeletten met champignons voor ons klaar wat menig jaloerse blik opleverde maar dat kon ons niets schelen. Helaas versnelde ook daardoor het proces niet.

Ruim. 2 uur later was groep 3 aan de buurt en ook de gids begon iets onrustiger te worden want het was inmiddels 3 uur geweest. Gelaten wachten wij op onze beurt en doodden de tijd met kletsen tegen onze mede challlengers die allemaal verschillende etappes bleken gereden te hebben.

Plotseling was het zover. Sibi maande ons hem te volgen maar het spannende kleine gebouw en bij binnenkomst zaten er 2 mannen achter 2 oude computers, een scanner, een camera, en vingerafdruk scanner in vaal licht. 8 mannen kwamen intimiderend over zou je kunnen denken maar nietswaardig minder waar. Het proces was als volgt: Zitten voor man 1 waar ook de webcam stond opgesteld, vingerafdrukken van alle vingers paspoort scannen, pasfoto maken en door naar buiten …. ondertussen kwamen allemaal andere figuren binnendruppelen met naar het zich liet aanzien Mauritaanse paspoorten met briefgeld die dan vervolgens tussendoor werden gescand en en daarna verlieten deze mensen de ruimte weer. Eigen volk eerst was duidelijk het motto.

Sibi kon blijkbaar niet veel anders doen dan vragen aan de 2 heren of ze de challengers nu vooral wilde invoeren zodat wij door konden. Rond half vier was dit waanzinnig inefficiënte proces afgerond maar nog steeds. Waren wij niet vrij om Mauritanië in te rijden. Met alle deelnemers reden wij 100 meter verder waar de auto’s weer neergezet moesten worden.

Met de geregelde visa in onze paspoorten moesten nu de genomen vingerafdrukken geverifieerd worden door de politie en dan was alles goedgekeurd. De politieagenten, althans sommige, waren niet te beroerd om gewoon handige spullen van de deelnemers te vragen zoals zaklampen etc. Met een delfsblauw blik met stroopwafels vonden wij het wel mooi geweest.

Ruim 4.5 uur na aankomst waren wij ingeklaard en mochten wij het land in. Blijkbaar was dit nog niet eens zo gek want mensen die dit eerder hadden gedaan kende. Verhalen van 6-11 uur wachttijd. Wij vroegen ons alleen af als het een keer echt druk zou zijn ….

Vol goede moed gingen wij verder en gelukkig lag er wel een asfaltweg in Mauritanië zodat wij met redelijke snelheid onze weg konden vervolgen. Het vermoeden was dat wij richting Nouadhibou zouden rijden en daar een camping zouden opzoeken voor de nodige nachtrust. Rond 1730 arriveerden wij op een prachtige plek aan de baai van Nouadhibou.

Een dag met horten en storten en met name heel veel wachten wat wij sinds deaankomst in Marokko niet meer hadden meegemaakt.

De komende 2 dagen rijden wij off road richting het zuiden naar Nouakchott via het National Parc Banc d’Arguin. De bedden in de auto zijn al getest door een aantal teamleden en waarschijnlijk de komende dagen door een aantal anderen want er zullen weinig slaapplaatsen te vinden zijn in de woestijn.

Zij die gaan rijden groeten u.

Eén reactie op “Patience is a Virtue

  1. Wat fijn om in Europa te wonen, je kan elk land in en uitrijden zonder problemen. Maar toch spannend wat jullie meemaken. Ik zou zeggen mannen nog even doorbijten, waar we niet aan twijfelen. Hou het spannend voor ons.Groetjes, Netty en Rien.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: