Time is of the essence.

Vandaag wederom een lange etappe naar de laatste stad van formaat in Marokko, surfwalhalla Dakhla!!

Wederom vertrokken wij in de vroege ochtend zodat wij de tijd voor ons zouden houden hetgeen tot nu toe bijna nooit gelukt is

Met een heerlijke frisse zeewind en zeemist waardoor de ruitenwissers hun werk eindelijk eens mochten doen (en meer schade opleverde dan beter zicht)Lieten wij Laayoune achter ons.

Toen de diesels lekker snorden werd de snelheid rap opgevoerd zodat wij de 550 kilometer vlot konden aftikken, de weg was tenslotte prima. Totaal geen landschap van betekenis want de oceaan konden wij niet zien en het landschap was kaal en dor, niet eens mooie zandduinen te bewonderen.

Wij waren gewaarschuwd voor zeer enthousiaste politieagenten die alles wilde doorsnuffelen, maar onze ervaring was geheel anders. Een zeer vriendelijke benadering en altijd proberen een praatje te maken. Rene en Nils hebben 1 blik stroopwafels aan een agent kunnen slijten die wat beduusd keek (hij kreeg het nadat hij ons had goedgekeurd).

Het kost natuurlijk altijd even tijd om de politieposten door te komen waardoor de auto’s een beetje uit elkaar rijden. Ren en Nils passeerden vlak voor een mooi havenstadje als laatste een checkpoint en rustig sukkelden wij door de stadje, om door te rijden naar eindbestemming Dakhla.

Plotseling waren we alleen op de weg, niemand te zien en zeker geen teamgenoten. Omdat er geen zand in de buurt was konden wij ook niet verwachtten dat Wiebe of Marc een zijweg waren ingedoken om te gaan zandhappen. Langzaam sukkelden wij door en wij naderden een politiepost. Het idee werd geopperd om terug te draaien maar dat zou wellicht verdacht overkomen bij een checkpoint …. Wij passeerden de politiepost en besloten de auto te parkeren aan de rand van de oceaan, een mooie desolaat laatje. Een paar minuten later zagen wij de anderen in de verte. Het bleek dat de voorste auto’s zich zeer verdekt, overzichtelijk voor ons …, hadden opgesteld in een donker zijstraatje. Het idee was opgevat om een militaire haven in te gaan hetgeen deze keer eens niet was gelukt.

De plek aan de oceaan was te mooi en de koffiepot werd tevoorschijn gehaald. Niets beters dan goede koffie van Cees aan de rand van de afgrond met de mooie Atlantische oceaan als achtergrond.

Echter, snel weer de weg op en door. Af en toe verliet de weg de kust waardoor de zeemist direct verdween en de zon vol door kon komen. Helaas nog steeds geen mooier landschap. De vraag doemt dan op waarom je over dit stuk land onenigheid kan hebben tenzij natuurlijk olievoorraden zijn aangetroffen …

Net op het moment dat het eentonig zou worden werd een teamoverleg langs de weg gepland. Omdat het vrij snel ging leken wij voor 1500 uur aan de zee te kunnen liggen. Dat zou dan voor het eerst zijn deze trip want schemering en aankomsten in het donker waren gewoonte geworden. Iedereen was akkoord snel voort te gaan en dus schoten wij het ruige stuk in de rotsmassa op om vervolgens horend en stotend richting de zee te laveren als een zeilboot met tegenwind. Ergens was er iets mis gegaan in de communicatie …… Tegeltjes vlogen in het rond, brekend onder machtige wielen van onze bolides, en de scherpte van de stenen konden wel eens verwoestend werken op het rubber van de banden.

Nabij de Oceaan moest nog wel zo’n 100 meter worden gedaald om bij de zee te geraken via zeer steile kliffen. We waren er nu toch …Serieus 4×4 rijden met hellingspercentages van meer dan 20% aan de rand van een klif waar een wagen en mens zomaar verloren kon gaan was het prachtige vervolg.

Natuurlijk moesten we natuurlijk eten en met een heerlijke champignonsoep werd genoten van het ruige terrein. Inmiddels zaten we al wat krapper in de tijd en wij proberen vlot de weg terug te vinden naar de hoofdweg wat na 3 pogingen lukte.

Natuurlijk was er weer 1 auto verdwenen, echter na een klein stukje zien wij iemand driftig zwaaien in de verte. Marc had iemand in nood gevonden , een grote dikke Audi Q7, die zijn band had lek gereden op een gevaarlijke pothole in de weg. 6 man omsingelden de arme jongen (25-30 jaar, wat deed hij daar in zo’n dikke wagen?) en hoewel de man uitlegde dat hij 2 uur lang alles had geprobeerd werd zijn auto minuscuul doorzocht door 6 techneuten op zoek naar een slotbout om zijn band te kunnen verwisselen. Hij had niet gelogen en dus moest iets anders worden bedacht. Met een paar krachtige hamerslagen werd geprobeerd een sleuteldop op de bout te bevestigen zodat het wiel kon worden losgedraaid. Echter niet voordat Marc de jongen heel duidelijk had uitgelegd dat het schade zou kunnen opleveren.

Na verschillende pogingen moest de strijd tegen het wiel worden gestaakt. Besloten werd de jongen een lift te geven naar het dichtstbijzijnde tankstation waar hij andere hulp kon vragen. De auto’s werden opnieuw ingericht zodat de jongen mee kon rijden.20 kilometer verder doemde een tankstation op en wij namen afscheid van onze ongelukkige man. Met een gelukzalig gevoel een goede daad te hebben vehrricht gingen wij door.

De snelheid moest weer omhoog om op tijd in Dakhla te geraken want wij moesten de gids regelen voor de grensovergang naar Mauritanië. Niettemin, drukke werkzaamheden aan de lange weg van Agadir naar Dakhla leverden wat spannende momenten op tijdens wegdeviaties want wij belandden steeds op een stuk off road maar snelheid wilden wij niet verminderen.

Na de laatste politiepost voor Dakhla te hebben gepasseerd moesten wij nog 40 kilometer het schiereiland op crossen. Volgens kenners een kite surf walhalla voor een hoop waterliefhebbende sporters en wij konden inderdaad de voordelen zien. Een prachtige baai aan de binnenkant met wit zand, bescherming biedend tegen de Atlantische Oceaan en voor de pro’s de Oceaan met machtige golven. Goede wind en dikke 30 graden zijn een goede basis voor kite surfers….

Dakhla is duidelijk aan het uitbreiden en zoals al vaker beschreven lijkt het land een goede ontwikkeling door te maken. Wij waren precies op tijd om kennis te maken met Sidi Yoba, de gids van de organisatie, die onze auto’s indeelde voor de tocht naar Mauritanië. Tevens kwamen wij daar bijna alle andere deelnemers tegen die wij al lang niet hadden gesproken, iedereen met hun eigen verhaal.

Hedenochtend 0600 gaan wij in konvooi richting de grens. De omstandigheden worden waarschijnlijk lastiger maar wij zullen proberen regelmatig te blijven rapporteren over onze vorderingen.

Zij die gaan rijden groeten u.

Eén reactie op “Time is of the essence.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: