Frustratie !!

Na een warme onrustige nacht liepen een aantal wekkers af om 0600. Deze keer geen gillende speakers om ons heen die om 0500 een boodschap proberen over te brengen want onze slaapplaatsen lagen ver weg van de bewoonde wereld. Wij hebben Cees die altijd de eerste is en ons probeert aan te sporen snel de wagens in beweging te krijgen. We zijn tenslotte op een missie.

Wanneer de laatste zijn haar in model heeft gebracht wordt de auto indeling bekeken en gaan wij op pad. De etappe naar Laayoune betrof maar liefst 550 kilometer en hoewel was verteld dat het asfalt betrof, blijft altijd de vraag of de kwaliteit voldoende is om snelheid te houden.

Nog geen 10 kilometer verder, zagen wij een pompstation dat niet zou misstaan in een film uit de jaren 30. Natuurlijk met een smeerputje dus werd besloten de auto’s af te tanken en even een korte ochtendinspectie gehouden. Beter voorkomen als genezen.!! De technici maakten zich in ieder geval niet druk om de kwaliteit van de brandstof hoewel de uitstraling van de pompen zelf zeer te wensen overliet ……

De gang werd er in gezet en al snel reden wij tegen de 90 kilometer per uur richting het westen, de Atlantische Oceaan tegemoet. De weg was feitelijk prima en gezien het tijdstip was er weinig tot geen verkeer op dat moment. De bergen werden langzaam achter ons gelaten en de Anti Atlas maakte plaats voor vlaktes die een desolate indruk maakten. Na een van de laatste heuvelpassages, bergen kan ik het niet meer noemen, zagen wij in de verte een vreemde band in de lucht. Het was echter geen lucht maar de machtige Atlantische Oceaan doemde op en de zee trekt altijd voor de meeste mensen.

In het altijd gezellige stadje TanTan parkeerden wij de auto’s eventjes voor een bakkie en omdat het een internet café was, keerde iedereen zich tot zijn media apparaat om het thuisfront te voorzien van nog meer mooie beelden.

De snelheid werd snel verder verhoogd na het verlaten van de stad en wij belanden op de hoofdweg naar het zuiden en andersom voor onze tegenliggers. Een redelijke asfaltweg waar duidelijk de contouren van een nieuw aan te leggen weg zichtbaar waren want de bedoeling is de gehele westkust van Afrika te ontsluiten tot aan Gambia waar onder andere Breadbox betrokken is in Gambia met de bouw van een brug over een rivier.

Dus links hadden wij niets dan vlaktes die langzaam veranderen in een zandachtig landschap en rechts hadden wij de Atlantische Oceaan naast ons liggen. Deze contrasten kunnen vaak relativerend werken maar direct frustrerend voor het team. Een aantal rijders wil niets liever de zanddduinen induiken en werken aan de 4×4 skills zodat wij niet elke zandpassages direct vast komen te zitten zoals tot op heden is gebleken, en een aantal anderen rijden niets liever de auto’s tot aan de vloedlijn en willen de zee in springen. De tijdsdruk verhindert deze plannen constant hetgeen af en toe tot prikkelbaarheid leidt maar wij verliezen het grotere doel niet uit het oog, Dakar halen.

Een verandering in houding was duidelijk merkbaar bij de autoriteiten. Voorheen hadden wij al veel politieposten gezien maar omdat wij als toeristen werden gezien mochten wij door en werden lokale mensen aan de kant gezet. Echter, nu werden wij aangehouden en werden wij gedwongen onze registratiepapieren, paspoorten autopapieren te laten zien. Of dit nu was om te weten waar wij zijn voor het geval er iets zou gebeuren onderweg werd niet geheel duidelijk. Geheel onvriendelijk was de sfeer echter niet zoals wij een redelijk goed gevoel hebben tot nu toe over de houding van de mensen jegens ons.

Kilometers werden afgelegd en het was wel duidelijk dat de lunch op een fantastische plek aan de Atlantische Oceaan zou moeten worden genoten. De weg liep zo’n 30-100 meter van de Oceaan en duidelijk was dat het water het aan het winnen is van het land. Grote inhammen konden worden gezien waar de machtige golven tegenaan beuken en langzaam het land doen afbrokkelen. Dat zou betekenen dat op sommige plekken binnen afzienbare tijd de weg verlegd moet worden om niet opgeslokt te worden door de oceaan.

In de middag vonden wij dan een plek om de auto’s en onszelf even rust te gunnen en de auto’s doken richting de oceaan. Natuurlijk wilde een aantal mensen het zand even in rijden van het strand wat prompt leidde tot een ingegraven auto. Samen werd met veel hilariteit de auto weer vrij gemaakt. Bij een tweede maal werd al iets serieuzer gekeken over het rijden in zand want dat hebben wij tenslotte nog voor de boeg.

Op het strand ontmoetten wij een andere roedel en samen genoten wij van heerlijke hotdogs en werden vrienden voor het leven gemaakt in korte tijd. Zonder echt contact te maken werd afscheid genomen van het strand en onze nieuwe vrienden want er volgde nog een lange weg. Menig traantje werd gelaten op dit emotionele moment maar de waarheid is hard en wij moesten door.

Naast de zandduinen en uitgestrekt vlaktes viel ook op dat er een groot aantal vrachtauto’s reden op deze weg, of in ieder geval een hoeveelheid die wij eerder niet hadden gezien. Zeer vriendelijk en assisterend bij inhaalmanouvres werden deze auto’s gepasseerd.

Aldus voelden wij ons een beetje als Max Verstappen die op de laatste startrij moet beginnen en aan een lange inhaalrace moet beginnen. De laatste startrij is dan vaak het gevolg van een straf maar wij doen dat anders. Tot onze grote schrik werd de auto van Menno en Nils uit de race gehaald door 2 agenten die langs de weg stonden. Dit was geen routine controle maar een heuse aanhouding. De andere auto’s mochten door maar wij werden aan de kant gezet en de nors kijkende heren deden het ergste vermoeden. Een agent liet een lasergun zien uit het jaar kruik, maar wist stellig dat wij 74 km/u reden op een stuk waar je 60 mocht. Direct een leermoment om de Duitse stijl aan te nemen en hard te remmen ipv de Hollandse gemakzucht om de auto uit te laten rollen totdat je een kilometer verder op de maximale snelheid zit. Achter elke duin/kameel kan natuurlijk een agent zitten met een lasergun. De discussie of het materiaal geijkt was hebben wij maar achterwege gelaten en gelaten wachtten wij op ons lot. Hoewel wij niet het idee hadden deze trip verplicht met een aantal weken te moeten verlengen blijft altijd de vraag wat er gaat gebeuren.Menno moest alles afgeven aan de agent en met wat handen en voeten en een petit peu Frans begrepen wij dat een boete van 150 dirham zou worden opgelegd. Gretig betaalden wij de boete en na terugontvangst van de papieren en een officiële bekeuring vervolgden wij onze weg.

10 kilometer voor onze bestemming volgde nogmaals een controle post en omdat er een tankstation bij de controle post besloten wij de auto’s direct vol te gooien. Hoewel er een verschil was in controle posten stond er vijftig meter verder weer een politiepost die wederom naar dezelfde papieren vroegen. Op efficientiegebied nog een slag te maken of ontmoedigingsbeleid??

Laayoune is een grote stad met mooie faciliteiten, echter overal zie je leger en politie die blijkbaar controle moeten bewaren of uitstralen dat er controle is. Wij hebben geen borden gezien over Westelijke Sahara en dus is het voor de beeldvorming gewoon Marokko.

De volgende etappe is naar Dakhla van wederom ruim 500 km, waar wij veel controles verwachten maar hopelijk een prachtig contrast kunnen zien tussen woestijn en zee. Prachtig, maar totaal nutteloos voor de mens en vele diersoorten.

Zij die gaan rijden groeten u.

Eén reactie op “Frustratie !!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: