Walk in the park?

Vanuit Taroudant vertrokken wij wat later dan gepland richting Icht, een rit van ruim 250 kilometer. Op het eerste gezicht leek het een relaxte route door de Anti Atlas te worden maar zoals wel vaker tegen.

De sousvlakte werd snel achter ons gelaten en de auto’s brachten ons snel naar een hoogte van 1200 meter. Voor het nageslacht wilden wij een fotomomentje houden en vlak voor een bocht met zicht op de Sousvlakte en de Hoge Atlas werden de auto’s aan de zijkant van de weg gezet. De zon brandde reeds hevig en de nodige foto’s werden geschoten.

Echter, uit het niets begonnen 2 auto’s vervaarlijk te sissen en er liep vloeistof onder uit de auto’s. Snel werden de motorkappen geopend om te zien wat het euvel was. 2 autos waren warm gelopen en bij 1 auto was een slang gesprongen. Aldus kwam het engineering team wederom in actie en werd gekeken hoe het euvel kon worden verholpen.

Ruim een half uur later had het dream team de nodige reparaties verricht en konden wij onze reis vervolgen. Bochtige wegen maar met vrij nieuwe asfalt golfden wij door prachtige landschappen richting het zuiden. Het leek een rijker stuk Marokko te zijn waar wij doorheen kruisten omdat het huizen netjes waren en er leek iets van orde te zijn…

De weg leidde ons via Tafraoute alwaar wij een pauze inlasten voor de innerlijke mens. Een schitterend stadje met wuivende palmen en vele faciliteiten tartte onze verbazing omdat wij toch naar het arme zuiden gingen? Daarnaast waren de voorraden geslonken en werd de plaatselijke Albert Hein bezocht voor de nodige proviand.

De foto’s zullen dat duidelijk maken maar kiezels zo groot als auto’s lagen opgestapeld op posities die wanneer er iets van beweging zou komen, zullen zorgen voor slachtoffers en volledig blokkering van wegen. Niettemin, een schitterend plaatje.

Omdat het een voorspoedige rit betrof met de onfortuinlijke spoedreparatie als minpuntje begon het te kriebelen bij Wiebe. Wij waren nog niet in een rivierbedding geweest of een vreselijke bergpas opgeklommen die alleen met een 4×4 te doen was. Wiebe besloot de route iets aan te passen en wij doken rechts een zandpad in om gekleurde bergen te gaan zien. Na 300 meter werd de weg erg smal en de stroomkabels hingen gevaarlijk laag over de weg. Onze auto’s met de roofracks en banden op het dak waren zeker niet laag te noemen. Menno en Nils zagen een man staan die ons wilde uitleggen dat de weg gesloten was. Deze keer werd een splitsing gemaakt in het team want Wiebe en Erik waren al doorgereden want waarom zou deze man nu wel gelijk hebben? De man had uitgelegd dat zoveel kilometer verder een pad ingedraaid kon worden om alsnog die gekleurde bergen te zien.

Menno en Nils draaiden om en kropen de weg op om te zien of er een stofspoor te zien was wat zou duiden op een succesvolle actie van Wiebe. Niets was minder waar en na een minuut of 10 doemden de 2 bolides op achter ons omdat de weg afgesloten was.

Niet getreurd want het gebied zit vol met zijwegen, alleen de vraag is altijd weer wat je dan tegenkomt. Een paar kilometer verder dook Wiebe wederom een zijweg in die ons leidde naar een hooggebergte. Echter, mooi asfalt en 70 kilometer verder kwamen wij op dezelfde weg uit, alleen 15 kilometer verder. Met nog 100 kilometer te rijden en de naderende schemering beloofde het weer een uitdagend slot van de dag te worden want in het donker rijden is gewoonweg bloedlink in Marokko.

Via een uitgeslepen bergketen scheurden wij richting Icht en op 50 km doen wij een rivierbedding in. De weg was een combinatie van zand en grind en wegwerkzaamheden waren in volle gang aan de zijkanten van de rivierbedding. Hoewel het al 3 jaar niet geregend had in dit gebied zou er dan toch een begaanbare weg zijn mocht het een nat seizoen worden.

Genietend van het mindere wegdek en het gevoel off road te rijden vlogen wij de vallei door op zoek naar de Sahara. Aan het einde van de vallei moesten wij nog een bergketen trotseren met hellingspercentages van wel 15%. De auto’s hielden zich echter prima. De duisternis trad in en de snelheid moest gedwongen omlaag omdat in de dorpjes mensen de gewoonte hebben alf op de weg te lopen en er is geen fiets met licht, dus was het weer opletten tot het laatste moment.

Uiteindelijk arriveerden wij in ons kamp. Aldaar bleek dat de schrijver lichte koorts had vanwege waarschijnlijk vochtgebrek (we drinken toch genoeg blikjes bier??) en werd het bed al snel opgezocht.

Inmiddels was wel duidelijk dat de voorraden ‘ goodies’ ook geslonken waren want Marc en Cees strooiden regelmatig met sjaals, pennen en andere attributen. Blijft leuk om te zien hoe met name kinderen blij kunnen zijn met simpele spullen voor ons maar voor die kinderen blijkbaar zeer speciaal.

Gisteren werd ook aangestipt dat vandaag keuzes gemaakt moesten worden. Besloten is de route van het roadbook te volgen zodat wij met de zand Challengers in Dakhla verzamelen en daar samen Mauritanië in te rijden om de woestijn te verkennen. Nu volgen 2 dagen rijden waar maar liefst 1100 kilometer zullen worden afgelegd om in het zuidelijkste puntje van Marokko/Westelijke Sahara terecht te komen.

Zij die alweer aan het rijden zijn groeten u.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: