Le plus Beau Maroc

Na 8 volle dagen rijden was het team redelijk uitgeput in Marrakech aangekomen alwaar op zondag een rustdag was ingebouwd om de auto’s en rijders op te kalefateren.

Omdat het team niet bekend was met de stad Marrakech behalve Jan, werd in plaats van gereden aan de stappenteller gewerkt om de zinnen te verzetten en deze mierenhoop van een stad te doorgronden. Duizenden verkopers van dezelfde spullen proberen in hun dagelijkse levensonderhoud te voorzien en natuurlijk 8 grote mannen genieten voldoende aandacht. Vele toeristen zwerven door deze mooie stad waar iedere paar uur door de speakers wordt gegalmd, beginnend om 0500 in de ochtend!!

Natuurlijk was er absoluut geen tijd om de stad voldoende op te snuiven maar het gaf weer een mooi beeld an het dagelijks leven in een grote stad in Marokko.

Omdat wij de volgende dag wederom de Hoge Atlas zouden passeren werd afgesproken om 0630 op maandagochtend te gaan rijden. De auto’s waren dan wel snel nagekeken maar vanwege het grote gebrek aan ruimte op de parkeerplaats was het beter om in de vroege ochtend een mooie smeerput op te zoeken net buiten de stad. De serene rust in de stad was bijna beangstigend in verhouding tot de duizenden mensen die zich overdag en in de avond op straat begeven. Snel werd een foto genomen midden in het centrum van de stad en weg waren we, op pad naar de onzekerheid van het Zuiden van Marokko/Westelijke Sahara met nog steeds als einddoel Dakar.

Jan vond natuurlijk al snel een mooi plekje om de auto’s vol te gooien met diesel zodat er geen onzekerheid zou zijn om de geplande etappe te kunnen halen. Gelukkig bleken er geen noemenswaardige problemen en na het ochtend ritueel vertrokken wij zuidwaarts.

De pas door de Hoge Atlas was van mindere kwaliteit en na onze vorige ervaring met bergpassen beloofde het weer een mooi avontuur te worden met als doel Taroudant te halen, in de buurt van Agadir.

Koffie werd zoals gebruikelijk gepland aan de rand van de weg, althans meestal op een plek waar men met een gewone auto niet kan komen zodat wij in alle rust kunnen genieten van de koffie en thee die Cees produceert. Tevens levert vaak een route in een lege rivierbedding schitterende beelden op en worden mannen weer even jongens om toch met name te kijken of de gehele etappe niet via een rivierbedding kan worden afgelegd.

Al snel schoten wij de bergen in waar de temperatuur terugliep naar 4 graden … De schaduwzijde van de bergen beschermde het wegdek enigszins tegen de brandende zon. Dit gebied staat bekend als het skigebied met bergtoppen tot 4100 wat een machtig gezicht oplevert en voer voor de amateur fotograaf.

Concentratie werd echter gevraagd van de 4 rijders omdat de weg smaller was dan normaal en duidelijk vormen van slijtage liet zien vanwege een blijkbaar zware winter. Kronkelend werd de weg naar boven ingezet met af en toe gevaarlijke passages met andere grote auto’s zoals vrachtwagens vol met mensen en ezels, paarden en andere dieren.

Naderbij de top schoot RenĂ© door een bocht waarbij direct op een grote camper werd gestuit met een soort van noodstop als gevolg. Rechts een diepe greppel voor ons en rechts van de camper een gapend gat van 1000 meter. Een Nederlands echtpaar bleek rond te trekken in Marokko maar de ogen van de vrouw die op de passagiersstoel zo’n beetje boven de afgrond hing gaven een doodsangst bloot die bijna hilarisch was, maar dit was een zeer serieuze passage.

De kleuren om ons heen zijn feitelijk door mij met geen pen te beschrijven maar het team genoot zichtbaar van de omgeving hoewel de route niet extreem was voor ons vergeleken met de verschrikkingen in de Sahara. Opvallend was ook het aantal fietsers die wij tegenkwamen op deze route en gezien het hellingspercentage moet dat een enorme uitdaging zijn voor die mensen. Echter, geen tijd voor praatjes want wij moesten gewoon door richting Dakar.

Op 2100 meter kwamen wij op de top van de bergpas maar omringd door gigantische reuzen van bergtoppen die al vele miljoenen jaren op de pas neerkeken. Aan de andere kant doemde de sousvlakte op waar wij ons in in zouden storten. De temperatuur was inmiddels door de zon teruggekomen tot twintig graden op een hoogte van 2000 meter en na een aantal honderd meter liep de temperatuur op naar 28 graden.

De temperatuurverschillen waren goed terug te zien in het wegdek want zijkanten van de al smalle bergpassen waren gedeeltelijk weggeslagen en er was in ieder geval geen ruimte om fatsoenlijke vangrails te plaatsen. Iedere bocht moest met grote concentratie worden genomen. Vanwege het wegdek nam ook de stofvorming exponentieel toe waardoor de bestuurders van auto’s 2, 3 & 4 plotseling geen hand voor ogen konden zien hetgeen op de bochtige route naar beneden met vreselijke steile afgronden geen pretje was. Door het slechte wegdek waggelden de auto’s vervaarlijk en zonder zicht zou men zomaar een bocht kunnen missen …

Eenmaal beneden, nog steeds op 1000 meter, reden wij over de hoogvlakte richting Taroudant. Omdat de voorraden enigszins geslonken waren, werd besloten in een klein stadje de locale markt te bezoeken. Na Marrakech kon weinig ons meer deren qua mensen menigte en de teamleden sjokten rond op de markt wat een komisch beeld opleverde. Eric en Marc, beiden goed voor minimaal 1.90 meter mens, staken als kasbah torentjes boven de mensenmassa uit. Nadat de nodige boodschappen waren ingeslagen voor een beschamend lage prijs zetten wij koers naar onze dagbestemming.

Helaas bleek de eindbestemming moeilijker te bereiken en via smalle zandstraatjes worstelden wij ons door de krochten van Taroudant. Via telefoon probeerde Nils in vloeiend steenkolen Frans de eigenaar van onze hut zover te krijgen de route duidelijk uit te leggen.

Na 2 maal vragen aan de lokale bevolking kregen wij slechts vraagtekens terug maar er was contact geweest dus er moest iets zijn. Uiteindelijk konden wij een afspraak maken bij een hotelletje waar de eigenaar ons zou ophalen. Hoewel de parkeerwachter van het hotel geen idee had bleek onze slaapplaats slechts een paar honderd meter verwijderd te zijn.

De auto’s werden volledig gestript na een week zandhappen zodat de binnenkant een beetje schoongemaakt kon worden en een overzicht gemaakt kon worden van de voorraden. Menno zag zijn kans schoon om nog even voor de duisternis het lasapparaat te testen op een uitlaat van de auto’s maar daarna keerde de rust terug in het team.

De volgende etappe zal vergelijkbaar zijn, alleen lager in hoogte omdat wij de Hoge Atlas achter ons gaan laten en via de Anti Atlas de Westelijke Sahara gaan bezoeken met weer nieuwe uitdagingen. De schoonheid van het land was voor iedereen tot nu toe een welkome verrassing en de tweede helft van de reis vol uitdagingen en gevaren ligt voor ons. Hoogstwaarschijnlijk zien wij de andere deelnemers op de volgende stop en moeten er keuzes worden gemaakt….

Zij die gaan rijden groeten u.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: