En route naar Marrakech

Na de bijzonder zware route door de Sahara leek het vandaag een makkelijker stuk te zijn richting Marrakesh alwaar het team de eerste rustdag had gepland. Niets bleek minder waar maar daarover later meer…

Bij vertrek was afgesproken Zagora uit te rijden en dan snel op zoek te gaan naar een tankstation inclusief smeerput zodat de heren techneuten een blik konden werpen op de onderkant van de auto’s na de slopende rit door de Sahara. Nadat wij van de tuinman tot de parkeerbeheerder van het hotel een prijsje hadden uitonderhandeld sukkelden wij de weg weer op in weer een andere team samenstelling. Nog geen 10 minuten later waren de voorste 2 rijders de andere 2 auto’s kwijt. Contact via de walkie talkie gaf geen response en met gezwinde spoed werd de weg terug ingeslagen op zoek naar 2 vermiste auto’s.

Niet veel later doemden de prachtige bolides op in de vroege ochtend zon bij het eerste tankstation in Zagora met een werkelijk prachtige smeerput erbij …. Jan had zijn auto reeds op de smeerput gezet en was driftig aan het onderzoeken naar mogelijke problemen.

Na ruim 2 uur sleutelen, inclusief slijpén, boren en het vervangen van een stabilisatorstang leken de auto’s wederom perfect in orde om 350 kilometer te overbruggen. Zelfs de beheerders van de smeerput zaten met grote ogen te kijken naar de geoliede machine en het teamwork dat daarbij hoort, wat voor hun ogen werd uitgevoerd.

Met een fikse gang werden de kilometers opgevreten en bijzonder was het weer om te zien hoe weinig auto’s zich op de weg bevonden. Naast de weg zou een rivier moeten liggen die echter nu bijna droog was maar wel schitterende beelden opleverden met wuivenden palmen en groenstroken tussen de minuscule dorpjes.

De pret werd al snel groter toen de machtige bergen van de hoge atlas opdoemden in de verte want hoewel de landschappen op de vlaktes indrukwekkend zijn, is het nemen van een bergpas uitdagender voor het team, hoewel wij ons kunnen afvragen of na de Sahara ervaring er nog extremere routes zullen komen.

Wij passeerden mooie bergdorpen en al snel ging de hoogte meter richting de 1900 meter. Vele bergdorpen hebben slagbomen staan met een mooi bord ‘ barrière de neige ‘ en dus kan het gebeuren dat de bergpas gewoon dicht is terwijl dit toch een hoofdroute is tussen noord en zuid Marokko. Bij Ouarzate passeerden de witte bolides enkele filmstudio’s waar oa Lawrence of Arabia was opgenomen maar ook de Mad Max films met Mel Gibson met de extreme auto’s wat natuurlijk veel beter bij ons team past.

Deze keer werd besloten even een bakkie te doen in een kleiner stadje, in dit geval Agdz, waar sporen van prehistorische krijgers zijn gevonden, ipv spartaans bij een kleine oase. Marc en Menno spoedden zich echter direct naar de locale kasbah, op zoek naar zeldzame souvenirs …..

De reukorganen van het team werden op de proef gesteld want bij het koffietentje draaiden heerlijk ruikende kippetjes rond op het spit. Unaniem werd besloten 4 kippetjes mee te nemen voor het geval wij in de problemen kwamen en om Cees een beetje te sparen die tot nu toe voortreffelijk voor het team heeft gezorgd.

Echter, voor getreuzel geen tijd en wij gingen op weg naar de top van de bergpas op 2260 meter. Met de werkende hoogtemeter en thermometer in auto 3 werd scherp in de gaten gehouden of de omstandigheden drastisch veranderden. Na de werkzaamheden in Zagora gaf het kwik 29 graden aan maar halverwege de bergpas was het kwik al teruggelopen tot 18 graden.

Plotseling schoot Marc met Wiebe een zijweg in waardoor iedereen direct zeer scherp meestuurde om te onderzoeken wat er aan de hand was. Bleek echter loos alarm maar de kippetjes moesten natuurlijk worden verorberd en Marc zag een leuk plekje voorbij een soort van vuilnisbelt met zwerfhonden. Bij een idyllisch klein meertje werden de tafels en stoelen uitgepakt en werd genoten van een heerlijke lunch.

Omdat de tijd vliegt op deze reis moesten wij snel door om een beetje op tijd in Marrakesh aan te komen. Eenmaal bovengekomen op de bergpas was het nog slechts 9 graden !! En dat is natuurlijk het moment om foto’s te maken en de claxon te repareren.

De rit naar het dal bleek tijdrovend en zeer gevaarlijk te zijn. Haarspeldbochten en inhalende tegenliggers vergden de opperste concentratie van de bestuurders. Omdat het zwaartepunt van de auto’s redelijk hoog ligt, moet men bochten normaal aansnijden. Blijkbaar had de noordkant van de bergpas ook te lijden gehad van zwaar weer want het wegdek werd steeds slechter en langs de weg lagen grote rotsblokken die blijkbaar naar beneden gekomen waren.

Ook zagen de bijrijders vaak grote gapende gaten naast zich in het wegdek dat gewoon was weggespoeld. Erik als amateur geoloog zag zeer duidelijk tekenen van groot verval van het wegdek dat feitelijk zo kon wegschuiven de diepte in ( 1200-1500 meter). Vangrails waren op sommige cruciale punten verdwenen wat doet vermoeden dat een aantal serieuze ongelukken hebben plaatsgevonden op deze hoofdweg.

Langzaam kwam de duisternis aandrijven hetgeen niet bevordelijk was voor de bestuurders om het wegdek goed te lezen. Neem daarbij mensen, ezels langs de kant van de weg en zeer traag bewegende vrachtwagens met brommers die op de verkeerde weghelft naar boven komen en je hebt een mooie scenario voor een verschrikkelijke roadmovie.

50 kilometer voor Marrakech werd het toch echt donker en de snelheid moest worden teruggeschroefd. Hoe dichter wij de stad naderden hoe meer verkeer wij naast, voor, achter ons zagen verschijnen. Slecht, geen of verkeerd licht noopten het team soms vreemde manoeuvres te maken om geen schade toe te brengen of zelf op te lopen natuurlijk.

Omdat onze verblijfsplaats zich in de Medina van Marrakech bevond en de navigatie systemen onduidelijke routes gaven werd het een uitdaging om 4 monsterlijke auto’s weg te zetten. Nabij de medina leek het onmogelijk om deze vesting te nemen maar wij hadden al voor hetere vuren gestaan. Bovendien zijn er altijd mensen op brommertjes die graag assistentie bieden om de juiste wegen te berijden. In het zeer drukke stadsverkeer en het negeren van de zogenaamde behulpzame mensen reden wij ons in het donker vast in steegjes van de medina van Marrakech. Daarbij ook nog de toorn van een politieagent over ons heen omdat geen richting was aangegeven, maar als dat alles is ….Een vrij boze behulpzame mijnheer richtte zich tot Eric en het was vrij duidelijk dat de beste man niet doorhad hoe groot Eric wel niet is….

We besloten wel de beste man te volgen en bumper aan bumper om bij elkaar te blijven kwamen wij na 2 pogingen aan bij een parkeergarage waar onze auto’s werden toegelaten De spullen werden vlot uit de auto gehaald want het team heeft na ruim 3500 kilometer te hebben afgelegd een rustdag !!!

Maandag gaan wij dan via kleine bergpassen en dus waarschijnlijk wederom een uitdaging naar het zuiden langzaam richting de Westelijke Sahara.

Zij die niet gaan rijden groeten u.

Eén reactie op “En route naar Marrakech

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: