Extreme Maroc

Het was al aangegeven dat het een interessante etappe zou worden, maar wat het team is tegengekomen moet ieders verbazing tarten.

De keuze was gemaakt om de extreme route nemen, tussen de rivier en bergen rond de Oued Ziz en aan de andere kant de Algerijnse grens. Vroeg en fris werd van het ontbijt genoten en natuurlijk werden de auto’s weer nagelopen na de ontberingen van de vorige dag.

De kaarten werden nogmaals nauwkeurig bekeken omdat veel zonder noemenswaardige weg zou moeten worden afgelegd. De eerste 30 kilometer was nog een asfalt weg waarover niets te klagen was en de auto’s konden lekker warmdraaien voor de barre tocht. Vele zandduinen en kamelen later maakte het asfalt plaats voor een onverharde weg en bij het laatste dorpje moesten keuzes worden gemaakt. Een behulpzame man op een scooter wenkte ons en deze keer ging het niet om het verkopen van sjaaltjes of fossielen, maar hij probeerde ons duidelijk te maken dat de weg vele gevaren had en dat onze auto’s de rit via een speciale route moesten maken want anders ….

Trots als het team is op de auto’s was dit een schop tegen het zere been en kon natuurlijk niet zomaar worden geaccepteerd. De man vroeg of wij nog een andere kaart bij ons hadden waarop een andere route zou staan vermeld want hij had nog een Michelin kaart die ons zou kunnen helpen. Afgesproken werd dat wij de man zouden volgen ( nooit met vreemde mannen meegaan?) naar zijn huis. Geen dubbele bodems echter en de man kwam met een kaart aanzetten. Niet veel anders dan onze kaarten maar nogmaals duidelijk aangevend dat de auto’s vast zouden komen te zitten in het mulle zand van de Sahara.

Omdat wij dit soort verdienmodellen al vaker hadden gezien werd het advies ter harte genomen maar niet gevolgd en wij gingen op weg naar onze route. Wij wilden door het dorp steken op weg naar het begin punt maar moesten door een wat later bleek klein meertje wat volledig droog gevallen was. Niettemin, in het mulle zand liepen 2 auto’s vast. De 4×4 cursussen kwamen zeer van pas waardoor 1 auto vrij gereden kon worden, echter de andere auto stond diep in het zand. Wiebe pakte de schep om de wielen vrij te maken en de rijplaten werden gedemonteerd van een van de wagens om grip te creëren voor de banden. Al snel bleek dat dit niet zou werken een een van de auto’s werd voor de vastgelopen auto geposteerd om mee te helpen met een kabel. Of nu wel een aanloop goed zijn of niet maakte niet zo veel uit maar de auto kwam los en wij konden onze weg vervolgen.

Saillant detail is dat de oude man ons was gevolgd en het gehele schouwspel met een paar andere vrienden gade had geslagen. Met een blik van ‘ I told you so’ en nogmaals aangevend dat hij welwillend was ons voor te gaan om de juiste weg, besloten wij onze route op te maken. Hollandse branie ten top en onder het mom we kunnen altijd nog terug gingen wij stoer op pad.

Via een rots/ stenen uitgehakte/uitgesloten weg hobbelden wij naar het Westen. Een aantal vrachtwagens volgeladen met stenen passeerden ons als tegenliggers hetgeen deed vermoeden dat er inderdaad gewoon een soort van weg zou moeten zijn.

Auto nummer 3 bonkte vervaarlijk over de slechte weg maar de bestuurder, meester engineer Menno, voelde geen nattigheid. Onder aanvoering van team Captain Marc vervolgden wij onze weg en langzaam veranderde het landschap maar ook de weg in een zandpad. Een paar kilometer verder stond wederom een man met een brommertje ??? die letterlijk herhaalde wat de oude man eerder had gezegd. De normale rivier crossing zou niet mogelijk zijn maar hij was ook bereid de beste route voor onze auto’s te wijzen waardoor wij toch normaal onze bestemming konden bereiken, zonder een auto of mensen te verliezen (gechargeerd).

Hoewel het team niet overtuigd was van de hulp die de man kon bieden die de Sahara op zijn duimpje kent , ging de beste kerel toch voor rijden. Als snel bleek dat het zand muller aan het worden was een een veelvoud aan sporen konden worden gevolgd. Mohammed reed 100 meter voor ons en reed onverstoorbaar paden over die wij dan volgden. Spectaculaire acties en schitterende plaatjes waren het gevolg en langzaam maar gestaag maakten wij vorderingen. De route die wij hadden uitgestippeld liep in de buurt en op een gegeven moment bekroop de geachte dat de jongens op scooters dit heel handig deden.

Niettemin, hellingshoeken van meer dan 15 graden deden aan de andere kant vermoeden dat de passage zeer serieus moest worden genomen. Indrukwekkende stuurmanstechnieken werden door het team ten toon gespreid en met de veranderende omgeving een hele ervaring om mee te maken.

Het gevaar zat hem in de passage van een rivierbedding die uit zeer mul zand bestond en blijkbaar per week kan verschillen. Eenmaal daar aangekomen bleek wat wij ons op de hals hadden gehaald. Hoewel de auto’s nog geen tot 50 meter uit elkaar reden was het voor de volgers vaak nog lastig te bepalen welk spoor gevolgd moest worden want er liepen er vele. Als team functioneerde dat prima en bij zeer steile zandpassages werden even in de gaten gehouden wat er gebeurde. Eerlijk toegegeven was de schrijver niet overtuigd en stond het zweet op plekken waarheid niet hoort, maar met vertrouwen van de fantastische bestuurders en onophoudelijk doorzettingsvermogen geraakten wij aan de andere kant van de rivierbeddding. Aldaar namen wij afscheid van Mohammed en na de gebruikelijke uitruil van spullen maar uiteraard ook met betaling van cash gingen wij volg goede moed op pad.

300 meter verder waren wij het spoor bijster …. een vervelende helling belette het overzicht en Marc ging lopend poolshoogte nemen. Daar bleek een soort van spoor te lopen en bij gebrek aan andere opties probeerden wij de helling over te komen. Na ongeveer 7 pogingen waren alle auto’s boven. Jan kwam de plaatselijke geitenhoeder tegen en vroeg hem de weg naar onze bestemming. In het zand kon de man een route tekenen en wij vervolge onze stoere reis.

Het mulle zand maakte plaats voor keien, stenen, grind en zand hetgeen voor de auto’s die de voorste auto volgden een spectaculair gezicht was qua stofvorming.

Onze meester engineer Menno was zich toch wat gaan storen aan het gebonk links achter in auto 3 . Langzaam werkte hij aan een plan om dit op te lossen. Onderweg pikten wij een oude rubber band op waar mij de bedoeling van volledig onbekend was.

Na hard werken moet de maag worden gestild en er werd een plek gezocht waar Cees zijn kookkunsten kon vertonen. Rond 1 boompje in het midden van de woestijn werden de auto’s neergezet en op het menu stond chili con carne !!! Tegelijkertijd kwam het meesterplan van Menno tot uitvoering. De rubberband werd kapot gesneden, althans repen, en deze werden door de achterveren geregen waardoor de vering strakker werd gezet. Een paar banden eraf en erop, wat tie wraps hier en daar om onderdelen van de auto’s vast te zetten was de pitstop gelukt.

Na het verorberen van een wederom geweldige lunch moest de weg worden vervolgd want wij hadden slechts tachtig km afgelegd.

Na oneindig veel prachtige landschappen belanden wij op een normale weg richting bestemming. Na de lunch bleek het gebonk van auto drie volledig te zijn verdwenen. Hulde voor Menno en de techneuten. Enige kleine puntje was dat de snelheid duidelijk toenam en dat de nieren schokproof bleken te zijn.

Ik denk dat deze etappe memorabel zal worden en dat de beelden iets meegeven van de extreme omstandigheden waar ook gewone mensen leven, ook in de snikhete zomers. En in een nat seizoen zijn de wegen simpelweg niet begaanbaar.

Zij die gaan rijden groeten u.

6 reacties op “Extreme Maroc

  1. petje af mannen!
    ik zet ‘m op (ga naar het voetballen van kleindochter en -zoon).
    hij die gaat supporteren groet u uit Oud-Beijerland (of all places)

    Like

  2. Hoi mannen, elke morgen lezen wij jullie mooie reis verhalen en de foto’s. Petje af voor de vindingrijke reparatie. Wij wensen jullie een goede reis. Groeten Ja en Petra.

    Like

    • Hoi mannen, elke morgen lezen wij jullie mooie reis verhalen en foto’s. Petje af voor de vindingrijke reparatie. Wij wensen jullie een goede reis. Groeten Jan en Petra.

      Like

  3. WoW mannen, wat een belevenis. Never a boring day! Leuk om jullie zo te volgen. Veel succes verder.
    Saskia Honders

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: