Team stijgt tot zeer grote hoogte !

Na een nacht in Fes te hebben doorgebracht en helaas geen tijd gehad om de stad te bekijken, stond de nieuwe etappe alweer voor onze neuzen.

Ons was ingefluisterd dat het een mooie route was maar zeer tijdrovend en daar bleek geen woord van te zijn gelogen. In alle vroegte, net voor het licht de schoonheid van de stad kon tonen, was het team in de weer om de auto’s na te lopen op kleine mankementen. Met Menno en Jan in de lead wordt alles minutieus nagelopen en natuurlijk met hulp van de andere technici (ik zeker niet..) worden de auto’s gereed gemaakt.

De challenge heeft niets aan treuzelaars want er moeten serieuze kilometers worden gemaakt. Vandaag niet alleen in de lengte maar ook in de hoogte.

Niettemin, allereerst moesten wij de stad Fes zien te verlaten zonder aanrijding te veroorzaken, mensen over te rijden ( ze steken gewoon over zonder te verblikken of verblozen) , rood licht over het hoofd zien of elkaar direct kwijt te raken in de drukke ochtendspits van de stad. Hoewel de route was doorgesproken bleek de off line versie niet lekker te werken bij de 2 voorste auto’s waardoor wij een extra rotondetje of 6 moesten nemen hetgeen rustig als een uitdaging genoemd mag worden. ring Rotterdam is dan een ‘ walk in the park’ .

De bolides werden net buiten de stad voorzien van verse brandstof en omdat ieder tankstation een smeerput heeft, maakt Jan graag van de gelegenheid gebruik een aantal auto’s extra te inspecteren.

Eerste plaats van aandacht was Bir Tam Tam alwaar wij de koers verleggen van ‘ normale weg’ naar alles wat bereikbaar is voor een 4×4 of ervaren bestuurders.

Hoewel de meeste van de teamleden toch echt wel iets van de wereld hebben gezien werd vandaag toch wel een unieke ervaring. Het doel was de berg Tizi Bou Zabel van 2400 meter hoog te bedwingen per auto en trots kan ik melden dat het is gelukt. Een dag rijden van 0800 tot 1930 was niet ongewoon maar slechts 320 kilometer afleggen geeft de moeilijkheidsgraad goed aan. Met een beetje neerslag hetgeen niet ongewoon is in deze periode had het wel eens een zeer barre tocht kunnen worden.

Los van de bedwinging van de berg moesten er een paar hordes worden genomen in de vorm van slecht wegdek, drukke dorpjes en Marc die aan iedereen een pen wil slijten. De meningen zijn nog een beetje verdeeld of de locale mensen het nu echt leuk vinden wanneer mensen zoals wij langskomen of dat wij simpel worden gezien als de dikdoenerige toeristen met hun dikke wagens.

Gisteren bijvoorbeeld stonden er een aantal lieve kinderen volgens Renee langs de weg aar in plaats van te zwaaien kreeg onze auto een paar stenen te verwerken. Een oudere heer greep overigens hard in op het gedrag van deze kindertjes omdat hij waarschijnlijk heel goed begrijpt dat het een bron van inkomsten is.

Soms zeggen beelden zo veel meer dan woorden en wij proberen op allerlei manieren de mooiste foto’s en video’s te plaatsen maar de Wifi Verbinding is helaas niet altijd even goed. Echter, van bossen, droge rivierbeddingen

,die duidelijk laten zien dat veel water naar beneden kan komen, tot kale vlaktes en schitterende bergketens geven de diversiteit van het land aan en dan hebben wij het nog maar over een klein stukje van Marokko.

Naarmate onze reis vorderde werd het wegdek steeds uitdagender en vaak moest worden teruggeschakeld naar de eerste of tweede versnelling vanwege het stijgingspercentage en hobbels en bobbels in het wegdek. Boven de 1500 meter werd het weggetje ( dat bekend staat als een van de weinige bergpassen van dat gebied) redelijk smal en een enkele tegenligger moest in alle voorzichtigheid worden gepasseerd. Rechts was namelijk de afgrond van 1000 meter en links een passerend voertuig met gaten in de weg waardoor de voertuigen gevaarlijk dicht bij elkaar schommelden. Een simpele stuurfout of erger een klapband op het rotsige wegdek zou wel eens zware consequenties gehad kunnen hebben. Niettemin, safety first is het motto, en alle manoeuvres werden soepel uitgevoerd.

Vele foto momenten later (hopelijk krijgen we dat snel on line want het is adembenemend) waar zelfs de drone en go pro werden gebruikt voor het video materiaal bereikte wij de top. Vanaf 2000 meter bleek er echter wel wateroppervlak de berg te zijn want met het al slechte wegdek moesten wij ook een aantal plassen trotseren. Met plassen is echter het probleem dat niet precies duidelijk is hoe diep de kuil is ……

Het hellingspercentage nam snel toe en de losse stenen vlogen in het rond om de top te halen. Ik vergelijk het met skiën waar vaak de eerste meters van een rode piste toch wel heel erg steil zijn. Omdat de ruimte op de top gering was werd besloten direct door te steken naar de andere kant. Net als bij bergbeklimmers blijft de weg terug net zo goed oppassen. Omhoog rijdend heb je controle maar omlaag moet je controle kunnen houden. Wederom kuilen en bobbels, een auto die naar beneden wil racen en hoewel de bolides zeer goed geprepareerd zijn door onze fantastische techneuten, blijven de auto’s natuurlijk op leeftijd.

Zonder kleerscheuren werd gelukkig de hoogvlakte bereikt wat nog steeds op 1500 meter is. Aldaar bleek de aanwezigheid van Cees als topchef werelds te zijn. Op een open plek bij een drooggevallen rivier bereidde Cees de beste lunch die wij tot nu toe gehad hebben. Eieren, toast, een ware hoofdprijs voor het behalen van de top.

Echter, wij waren nog lang niet op bestemming en met de naderende duisternis moest toch een beetje haast gemaakt worden. Afgesproken werd een iets andere route kiezen en omdat wij naar het zuid westen koersten hadden wij de zon pal in onze gezichten. Slecht zicht en de afwezigheid van een berm ( einde asfalt, gat) noopten de rijders op en top geconcentreerd te blijven. 26 kilometer lang reden 4 schitterende auto’s over een grindpiste waar de stofwolken tot in de weide omtrek te zien moeten zijn geweest leek te mooi om waar te zijn. De auto van Cees en Renee die vandaag samen reden (voor de team geest wijzigen de auto samenstellingen per dag) verloor een onderplaat die net niet de dieseltank doorboorde. Met een spanband …. werd de onderplaat weer bevestigd en werd de reis met de vallende duisternis voortgezet.

Gelukkkig kwamen wij snel op een asfalt weg. Niettemin, in het donker zie je fietsers aan de verkeerde kant van de weg niet of heel laat en met 70 km/u een tractor van achter benaderen levert ook spanningen op. Altijd interessant blijft het doorkruisen van een dorp of een stadje waar mensen gewoon zijn op straat te lopen en over te steken.

In het donker bereikten wij veilig onze bestemming en kunnen wij ons in alle rust voorbereiden op de reis door de hoge atlas en richting de Sahara.

Zij die gaan rijden groeten u.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: