Dag 4

Dat het een onvergetelijke trip zou worden was iedereen wel duidelijk maar zo veel indrukken op 1 dag, positief en negatief , was wel heel bijzonder.

Het team werd verplicht zeer vroeg op te staan om de Ferry van Algeciras naar Ceuta van 0800 te halen. Niet iedereen van het team was scherp zo vroeg in de ochtend waardoor er sprake was van een stress moment. Waar wij in konvooi zouden moeten rijden naar de Ferry terminal was de Spaanse begeleiding dermate gespannen dat het ‘manana manana’ gevoel volledig was verdwenen. De helft van de teams vertrok met begeleiding direct naar de Ferry waar ons team met anderen zonder begeleiding de Ferry moesten halen.

De navigator had vervolgens onbedoeld een route gepland wat meer leek op een omtrekkende beweging zoals wij kennen uit het leger ipv direct naar de Ferry terminal. Niettemin, uiteindelijk sloten alle teams de rijen en met een hoop kabaal gingen alle teams letterlijk het schip in.

Na een welverdiende kop koffie (let op; het was net 0800 geweest) en de felicitaties voor de jarige Nils keken wij onze ogen uit op de boot richting Ceuta wat binnen 45 minuten bereikt werd. Gibraltar werd door de Spanjaarden genegeerd door bijna geen verkeersborden aan te duiden dat Gibraltar bestaat maar bij aankomst in Ceuta wapperde trost een enorme Spaanse vlag om zeer duidelijk te maken wiens grondgebied dat is. Hoewel wij hadden begrepen dat de grens overgang geen makkie zou worden werd dit een intimiderende onderneming. Wij hadden natuurlijk in Noord Spanje al kennis gemaakt met de Spaanse politie maar de marechaussee deed hier niet voor onder.

Vanaf de Ferry reden alle teams in konvooi richting de Marokkaanse grens. Direct was merkbaar dat de welvaart van de haven snel plaats maakte voor een wat sobere levensstijl van de mensen dichtbij de grens. Vele Marokkanen wandelden naast de auto’s met verschillende spullen in alle soorten en maten ( van autobanden tot het dragen van huisraad op het hoofd) richting de grenspost. Waar wij gewend zijn in alle rust een landsgrens te passeren zonder al te veel poeha, bleek dit een verzamelplaats te zijn voor heel veel mensen die ‘ assistentie’ wilden verlenen. Bij aankomst bij de grens bleek dat de hekken gesloten waren en in eerste instantie was volledig onduidelijk wat er zou gaan gebeuren. Na enige discussies tussen de deelnemers en de zeer onvriendelijke marechaussee bleek dat duizenden mensen aan de andere kant stonden die het land wilden verlaten en dus was de grens dichtgegooid. Er werd gesproken over een vertraging van 2 uur minimaal …

Niet getreurd natuurlijk en vol verwachting parkeerden de teams de auto’s op het strand in afwachting van verder nieuws. Al snel werd duidelijk dat veel mensen interesse hadden in ons en onze spullen dus de waakzaamheid verhoogde duidelijk. Na ongeveer een uur kwam de guardia de civil het strand op met de heugelijke mededeling dat de grens open was gegaan, voor ons alleen bleek later.

Bij het passeren van de Spaanse grens werd de drukte en onrust groter en het gevoel is zeer lastig op papier te krijgen. 22 Dakar Challenge auto’s tussen honderden mensen die in niemandsland een andere land probeerden in te komen. Spaanse politie agenten handhaafden de orde zeer strak en zelfs de knuppel werd niet geschuwd om iedereen in het gareel te houden. Vergelijk het met de drie doldwaze dagen bij de bijenkorf, alleen dan met zeer boze politie agenten die mensen de juiste kant op dirigeren en de rust te bewaren met wapenstokken.

Renee had de tegenwoordigheid van geest dit vast te leggen op beeld maar het bleek al snel dat men geen camera’s dulden om de situatie vast te leggen. Alle deuren werden vergrendeld en wij reden stapvoets door de menigte richting Marokkaanse grens. Daar beek dat een visum moest worden geregeld en de auto’s worden ingeschreven in het paspoort want wat Marokko in gaat moet er ook uit anders volgt een fikse boete.

Deze procedure moest dus voor ongeveer 22 auto’s worden uitgevoerd, maar al snel bleek dat dat helaas geen prioriteit was bij de Marokkaanse douane. De auto’s werden ook nog eens geïnspecteerd op smokkelwaar terwijl aan alle kanten welwillenden maar ook duistere types passeerden.

2 uur later waren dan eindelijk alle officiële handelingen verricht en werden wij toegelaten in Marokko. Voor de beeldvorming; normaliter hadden wij 300 km afgelegd en nu sinds vertrek slechts 35 km. Dat vergde direct een mentale aanpassing van het team.

Tijdens het wachten hadden wij een aantal mensen gesproken die de route eerder hadden afgelegd en bleek dat wij het niet eens zo verkeerd hadden gedaan. Daarnaast kregen wij te horen via verschillenden kanten dat de route naar Fez werd gezien als een route door drugsgebieden. Mensen werden verschillende keren gevraagd of ze drugs wilden kopen (typisch voor Nederlanders) en bij een negatief antwoord werd nog wel eens intimiderend gedrag vertoond. Stoer als wij zijn met 8 beulen van mannen vertrokken wij richting Fez.

Enige kilometers verder stopten wij om te tanken en de mensen waren zeer vriendelijk en behulpzaam, totaal anders dan wat wij bij de grens hadden meegemaakt. De bedrukte stemming maakte snel plaats voor het plezier en goede zin.

Wat volgde was een prachtige rit met in ons kielzog 3 andere auto’s die met ons wilden optrekken zodat wij voldoende body hadden. Aan de reacties van de mensen bleek duidelijk dat wij niet in het gewone straatbeeld pasten. Onze navigator van de ochtend had het plan opgevat om de eerste stad van enig formaat, Tetouan, te doorkruisen ipv er om heen te rijden. 7 grote 4×4 auto’s volledig bepakt, inclusief stoplichten en zebrapaden, waar mensen inderdaad voorrang krijgen, was een uitdaging om alles bij elkaar te houden. Het gaf een fantastische indruk van de stad en leerde het team om te gaan met het in konvooi rijden met hindernissen.

Omdat de grensovergang dermate veel tijd had gekost moest een andere route worden gepland want niemand zat te wachten om in het pikkedonker te rijden. Wel bleek dat Marokko geen wintertijd kent dus wij hadden ook een uur gewonnen.

Het rif gebergte werd gepasseerd en de auto’s, waar het afgelopen dagen vaak over is gegaan, deden het prima. 2 baans wegen met redelijke hellingen, inclusief inhaalmanoeuvres ala Max werden soepel uitgevoerd door de coureurs. De gemiddelde snelheid lag slechts rond de 50 km want wegdek en de bochtige omgeving noopten ons tot voorzichtigheid.

Daarnaast was het oppassen voor: koeien, schapen, mensen, paard en wagen vlak langs of zelfs op de weg en overmoedige weggebruikers. Het viel op dat schoolgaande kinderen (van 4 tot 13 jaar ongeveer) allemaal naar en van school lopen en naar het zich liet aanzien kilometers ver. Geen dikke auto’s voor school of fietsende mensen maar gewoon ouderwets met de benenwagen.

De reisplanning werd nog even tegen het licht gehouden omdat vanwege het uur tijdverschil de duisternis vroeger in zou treden. De keuze moest worden gemaakt de bekend N weg te volgen of via een R en P ( te vergelijken met onze B wegen of zelfs grind/gravel paden) weg naar Fez te komen. Renee overtuigde het team (mij met name) dat het avontuur de boventoon moest voeren en aldus kozen wij voor de kortste weg naar

Fez. Dat bleek een schot in de roos te zijn want het leverde schitterende beelden op en het asfalt was van goede kwaliteit.

Uiteindelijk kwamen wij uit bij Fez in de schemering. Het verblijf was in de oude stad waardoor wij rond de medina van Fez werden geleid en nog een mooi beeld kregen van de grandeur van deze koningsstad.

Het was een schitterende dag met stress momenten, intimiderend soms, maar ook prachtig om dit als team zo mee te maken met fantastische routes en mooie beelden als herinnering (worden zsm bijgevoegd).

De volgende etappe zal ons door de hoge atlas leiden waar wij weer een heel ander beeld zullen krijgen van Marokko.

Zij die gaan rijden groeten u.

2 reacties op “Dag 4

  1. nils,

    lisanne en ik hebben net even de website en je verhalen bekeken/gelezen. groetjes van ons en natuurlijk ook van oma en goede reis
    Lisanne/vaaaader/moeeeeder

    Like

  2. Wat een enerverende dag! Gelukkig zijn jullie veilig en wel op plaats van bestemming aangekomen. Kijk nu al uit naar het volgende verhaal! Lees het met veel plezier.

    Nog veel veilige kilometers,
    Vicky

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: